De cook she's name was Rosie,
She come from Montreal,
Was chambre maid on lumber barge,
On de Grande Lachine Canal.
De win' she blow from nor'-eas'-wes',--
De sout' win' she blow too,
Wen Rosie cry, "Mon cher captinne,
Mon cher, w'at I shall do?"
Den de captinne t'row de big ankerre,
But still de scow she dreef,
De crew he can't pass on de shore,
Becos he los' hees skeef.
De night was dark lak wan black cat,
De wave run high an' fas',
Wen de captinne tak' de Rosie girl
An' tie her to de mas'.
Den he also tak' de life preserve,
An' jomp off on de lak',
An' say, "Good-by, ma Rosie dear,
I go down for your sak'."
Nex' morning very early
'Bout ha'f-pas' two--t'ree--four--
De captinne--scow--an' de poor Rosie
Was corpses on de shore.
For de win' she blow lak' hurricane,
Bimeby she blow some more,
An' de scow, bus' up on Lac St. Pierre,
Wan arpent from de shore.
MORAL
Now all good wood scow sailor man
Tak' warning by dat storm
An' go an' marry some nice French girl
An' live on wan beeg farm.
Pages:
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121